Vraag een youngtimerliefhebber wat beklijft en hij zal zeggen: de auto’s uit je jeugd. Zo ook in mijn geval. Doorgaans beperk ik mijn afwijking tot Duits klassiek, maar ik heb één Achilleshiel: de Ford Cortina.

Mijn vader heeft zich er ooit eentje laten aansmeren door een bevriende Fordverkoper. Doorgaans pleegde mijn vader zich te verplaatsen in hokken van vijfhonderd gulden, maar de Cortina was een positieve uitzondering. Als jongetje van vijf, zes jaar oud krijg je al snel een band met zo’n auto: leer, chroom en hout om je heen. Dat hadden je vriendjes’ vaders niet! De auto leek enorm te zijn; anno 2009 weet ik dat dit niet door het formaat van de auto komt maar doordat ik zelf een stukje kleiner was. Je kijkt dan tegen dingen op, als het ware. Jaren nadat mijn vader de Cortina van de hand deed wist ik de configuratie nog: het was een lichtblauwe tweedeurs 1600GT Mark II van bouwjaar 1968.

Het zal rond 2001 geweest zijn toen het Cortina-virus weer begon te woekeren. Langzaam keek ik om me heen of ik ergens een 1600GT Mark II kon bemachtigen. Een lichtblauwe graag, als het niet teveel gevraagd was. Na enkele jaren zoeken, diverse geassembleerde schroothopen gezien te hebben (nee, hoor hij is nog bést redelijk!) verdween de Cortina-wens wat naar de achtergrond. Tot die ene dag, nog niet zo lang geleden. Ik worstelde wat met het aanbod op Marktplaats en vinkte spontaan ‘Ford’ aan in de oldtimerrubriek. Alsof het zo moest zijn was de eerste advertentie er één van een Cortina. Een groene Mark II van 10-1968, tweedeurs met 86.000 km op de teller. ‘In perfecte staat’ oreerde de verkoper. Toch maar eens contact gezocht want dat ‘perfecte’ wilde ik wel eens zien. De man was zo vriendelijk om even bij mij langs te rijden en na een grondige inspectie was de koop snel gesloten. De auto was nog zo goed geconserveerd dat ik mijn wensen voor een lichtblauwe overboord zette.

Hoera. Ik bezat een Cortina. En het was nog een GT ook. Kenners weten dat modeljaar 1968 betekent dat je in de 1600GT de beschikking hebt over bucket seats, aflegvak tussen de voorstoelen, de paraplu-handrem en het fenomeen ‘dashtop auxilary gauges’. Alleen voor die optie zou je al een Cortina moeten willen. Waar de Duitsers doorgaans gooien met termen als ‘Standheizung’, ‘Zweiklangfanfare’ en ‘Kopfstutzen im Fond’, daar zakte ik zowat in elkaar bij de term ‘dashtop auxilary gauges’. Je vraagt je af wat dat is? Dat zijn een viertal metertjes, gevat in een bult op de dashboardkap. Die metertjes geven informatie over amperage, koelwatertemperatuur, oliedruk en brandstofvoorraad. Met een chroomrand, uiteraard. Je kunt er niet van buiten. Juist om déze optie wilde ik een ’68 model, want vanaf ’69 zitten deze metertjes in het dashboard verwerkt en is het deja-vu met vroeger jaren niet half zo groot.

Zo af en toe, op zondagochtend, trek ik de Cortina uit het vet voor een rondje Heemskerk. Starten doet ‘ie meteen, zonder morren. Als de motor wat op temperatuur is kan de choke er af en rijdt de auto als een nieuwe. Hij snort dat het een lieve lust is en ik waan mij, als ik mijn ogen sluit, weer even op de voorbank naast mijn vader. Onderweg naar de kleuterschool.

Hoe bijzonder is een Cortina Mark II? Er rijden in Nederland nog 93 Cortina’s. Liever gezegd: er bestaan nog 93 Cortina’s. Het gros daarvan (laten we zeggen 70%) is Mark I. Van de Mark II is het leeuwendeel een 1600^E of een Deluxe. Een 1600GT is dus redelijk zeldzaam; geschat wordt dat er een stuk of twaalf, dertien rijden. Daar is dit de meest perfecte van. Althans: voor mij wél!

Tekst Marco Hof

Update 15-09-2009: Cortina van Marco Hof ook te zien in AMK

Meer zien en lezen over deze Ford Cortina? In het septembernummer van Auto Motor Klassiek staat een uitgebreide reportage over Marco’s Cortina.