Het is er uiteindelijk dan toch van gekomen: de Starlet is in Nederland. Tijdens mijn vakantie in Oostenrijk kwam ik het aandoenlijke Japje bij de plaatselijke Toyota dealer tegen. Het ding was van de eerste eigenaar en dateert uit 1981. Vroeger moest ik niets van Japanse auto’s hebben, maar nostalgie maakt mild. Ik heb destijds veel van dit soort Toyota’s voorzien van tectyl en ik verbaasde mij altijd weer over de hoeveelheid plastic in het interieur en de verbazend eenvoudige bediening van het geheel. Dochterlief heeft binnenkort haar rijbewijs dus ik kon het ding eenvoudigweg niet laten staan.

Ik heb besloten de auto zelf rijdend naar Nederland te halen, hetgeen betekent dat ik bij VDC Nederland een 5-daags kenteken met groene kaart heb besteld en de trein (ICE) naar Oostenrijk heb gepakt. Uiteraard ging het voor Arnhem al fout, maar de NS heeft de ICE reizigers keurig met de taxi naar Dusseldorf gebracht zodat we uiteindelijk meer opstapmogelijkheden op een volgende ICE trein zouden hebben.

Uiteindelijk ben ik na een lange treinreis rond een uur of 11 ’s avonds op de camping in Bruck aangekomen en gelijk het mandje in gedoken. De volgende ochtend gelijk maar met de kentekenplaten naar Toyota Trauner gelopen alwaar de Starlet al keurig (met een beurt en een nieuwe keuring) op mij stond te wachten. Herr Trauner heeft de plaatjes er op geschroefd, en ik kreeg van de lieftallige Carina (what’s in a name?) een heerlijke espresso met een glaasje bronwater erbij.

Nog even in de omgeving wat plaatjes geschoten en boodschappen gedaan en vervolgens weer snel op weg. Al tijdens de eerste kilometers kon ik voelen dat het wagentje in zijn lange leven niet veel op zijn lazer heeft gehad. Ook omdat het apparaat inmiddels jaren heeft stilgestaan heb ik er voor gekozen om niet via de snelwegen terug te rijden naar Nederland.

En dat was de beste keuze die ik heb kunnen maken. Ik heb nooit geweten dat Duitsland zo mooi is en dat er zo ongelooflijk veel landbouwgebied is waar je kilometers lang kunt rijden zonder een levende ziel tegen te komen. De Chiemsee is werkelijk ademberovend mooi. De lieflijke dorpjes die aaneengeregen worden door een slingerend, stijgend en dalend asfaltlint hebben een aandoenlijkheid die precies bij de Starlet passen.

Die Starlet neemt haarspeldbochten en heuvels overigens met kinderlijk genoegen. De achterwielaandrijving zorgt er samen met de pittige 1200 motor en de goed gespatieerde versnellingsbak voor dat de wagen zich voelt als een klimgeit in Tirol. Ik begin het zowaar te waarderen, die Japanse degelijkheid.

Het ontbreken van een airco wordt niet als een gemis ervaren. Rijden met een raampje open geeft geen hinderlijke wervelingen of gebulder. Kom daar bij een moderne auto maar eens om.
Het ontbreken van een cruisecontrol is echt wel een soort strafexpeditie. Of zou het aan mijn leeftijd liggen ……….
Ik heb onderweg zoveel mooie meren gezien waar ik eigenlijk wel illegaal mijn tentje op zou willen zetten, maar heb uiteindelijk toch maar besloten een camping op te zoeken, en wel aan de Altmuehlsee. Een camping met alleen maar Duitse gasten und viel “Spalter”bier, en Duitse Gruendlichkeit. Es wurde gebiet, gebat, gebeten van alles niet te doen en vooral de regels op te volgen hetgeen inderdaad zorgde voor een rustige stille nacht. Om 6.30 uur heb ik het tentje weer opgepakt en ben met gebruik van de handchocke met redelijk loeiende 1200 motor de campingplatz afgereden. Geen probleem, want die Duitsers waren allemaal al lang wakker (omdat ze er natuurlijk al om 10 uur ’s avonds in zijn gedoken)

Ontbijten doe je natuurlijk bij de Mac, met een onvervalst Italiaans broodje en een cappuccino (de autoroots blijven natuurlijk in Italië liggen, en een sushi met sake op de nuchtere maag leek mij ook niet echt geweldig).

Ik moet zeggen dat de Toyota steeds beter los is gekomen en lekker soepel is gaan rijden. Zuinig ook dankzij die 5 speed bak. Ook de stoelen voldoen prima op de lange afstand en stuurbekrachtiging heb ik niet gemist Het kan aan de economische tijden liggen, maar in Duitsland is het op zaterdagochtend geen drukte van betekenis in de dorpjes.

Inmiddels is de temperatuur behoorlijk boven de dertig graden gekropen en het gemis van de cruisecontrole laat zich gelden. Red Bull biedt niet langer uitkomst. Een Stausee bij Bad Arolsen zorgt voor de gewenste afkoeling. En omdat er een FKK-gedeelte is valt het niet echt op dat ik mijn zwemspullen niet bij mij heb.

Afgekoeld en vers in de frisse kleren vervolg ik de weg naar Gronau. Bad Arolsen is overigens een aanrader met een prachtige historische Altstadt en weer de nodige haarspeldbochten waar motorrijders merkbaar plezierig gebruik van maken.

Uiteindelijk rond 20.00 uur weer thuis kan ik de conclusie wel maken.
Die Toyota doet het echt uitstekend, het is goed te doen om binnendoor te rijden. Alle moderne opties maken een auto onnodig zwaar en blijkbaar kun je ze missen (op cruisecontrol na dan). Mede door het gewicht is het verbruik gelijk aan een moderne hybride van hetzelfde merk. Kortom: wie vooruitgang wil doet er goed aan om af en toe eens even weer naar het verleden te kijken.

Het verhaal over de Starlet komt van Youngtimerblog-lezer Zdrie. Ook een leuk verhaal over je youngtimer of klassieker? Mail het naar tips@youngtimerblog.nl.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1234►