De dauw rust nog in de dalen waar de weg zich met een constante beweging doorheen slingert. Voor het ontwaken van omwonenden is het nog te vroeg, de zon verschuilt zich voorlopig achter de horizon, die zich op zijn beurt heeft verscholen achter de heuvels van dit glooiende groene gebied. Ik ben al even onderweg en geniet van met magische moment van rust, terwijl ik intensief moet sturen door alle bochten, die iedere keer een ander uitzicht laten opdoemen. Op het moment dat ik mij besef alleen te zijn op deze vroege morgen, doemt er zo’n 500 meter achter mij een klein oranje vlekje op. Het lijkt wel een Porsche, een oude 911. Aangezien de weg kronkelt en het spiegelbeeld iedere seconde haar perspectief laat variëren, ben ik aangenaam verrast als ik niet veel later op volle snelheid wordt ingehaald. De luchtgekoelde boxer motor is duidelijk herkenbaar en klinkt heftig luid, maar met prachtige sportieve klanken en tonen terwijl de toeren rap stijgen en de snelheid daarbij ook. De 911 wordt hard bereden, maar niet wild. De bestuurder kent hier duidelijk de weg en weet wat hij met zijn auto kan. Op de flanken zie ik het bekende ‘Carrera’ geschreven. Ik zet de achtervolging, maar het enige wat ik zie, is een Ducktail die langzaam uit mijn zicht verdwijnt. Een Ducktail, de klank van die motor, de tekst Carrera. Als je niet goed op hebt gelet zou je als gepasseerde passant kunnen denken dat je zojuist bent ingehaald door de zeldzame Carrera RS 2.7.

Ducktales zijn bij iedereen bekend. Donald en oom Dagobert zijn wereldberoemd. Ducktails daarentegen zijn alleen bekend bij de kenners van het merk Porsche en liefhebbers van de autosport. Deze unieke spoiler zit op de fameuze Porsche 911 Carrera RS uit 1973. Binnen de autosport- en Porsche kringen is die auto heilig en wordt daarom nog altijd bemind. Dankzij de prestaties van de 2.7 liter 911/83 injectiemotor in de lichte RS koets van de eerste generatie 911’s, vindt men dit blok tot op de dag van vandaag nog een juweel. De RS is makkelijk herkenbaar aan de spoiler achterop de motorkap, die de vorm heeft van een eendenstaart. Op dit moment bouwt men in Stuttgart de Porsche 911 (997) Sport Classic die, in een beperkte oplage van 250 stuks, wederom wordt voorzien van een zogenaamde Ducktail.

Met de terugkeer van de Ducktail verwijst Porsche terug de 911 Carrera RS, die gebouwd zijn tussen ’72 en ‘73. Porsche verwees al eerder terug naar dit model met bijvoorbeeld de 996 GT3 RS die o.a. kon worden voorzien van stickers op de flanken zoals zijn voorvader ook had. De prachtige Martini Porsches die in 1978 de Safari rally reden hadden ook een Ducktail. Toch is de terugkeer van deze kleine, simpele, maar effectieve spoiler op een productie 911 reden genoeg voor mij om een andere zeldzame en vergeten Porsche 911 weer eens in de schijnwerpers te plaatsen, de Carrera die tussen eind 1973 en halverwege ’74 is geleverd in Europa. Dit was de auto die mij enkele jaren terug passeerde op weg naar Döttingen, een gehucht pal naast de Nürburgring, waar mijn ‘ringtool’ stond gestald.

Later die vroege ochtend, toen ik mijn BMW had gecontroleerd, getankt en warmgereden buiten de baan, stond de oranje Carrera op de ‘Parkplatz’ en de eigenaar dronk een kop koffie uit de thermossfles. Ik parkeerde mijn auto naast hem en zei dat ik met mijn 90pk dieseltje door hem was ingehaald op de weg hiernaartoe. De duitse Carrera-rijder glimlachte, keek naar mijn circuitwaardige auto en zei dat ik hem nu misschien iets langer kon bijhouden. Hij merkte dat ik een enthousiast Porsche liefhebber was en vertelde over zijn bijzondere 911. De auto had hij al lang in bezit, na hem uit Zwitserland te hebben geïmporteerd en hij kon op rustige momenten intens genieten van de rit richting de ‘Ring, een rondje op de baan zelf en dan terug naar huis. Een rit van zo’n 200 kilometer per keer, hooguit een paar keer per jaar.

Veel pre-1973 non-RS modellen die gebruikt worden in de historische race- en rallysport hebben zo’n Ducktail achterop, soms zelfs met een echte 2.7 RS motor eronder. Deze spoiler geeft rally of race exemplaren een sportieve “in-period” uistraling. Meestal zijn het de minder bedeelde broertjes van de snelle Carrera RS, of simpelweg een replica. Puristen vinden dat natuurlijk zonde, maar de pret is er vaak niet minder om bij de eigenaren die hun 911 gebruiken waarvoor hij in hun ogen is bedoeld: Flink gas geven op fraaie bochtige weggetjes. Overigens was de Ducktail ook een fabrieksoptie (#911-601) op de andere 911’s en tot op de dag van vandaag een populaire after market upgrade. Uiteraard is een originele RS (Touring) onbetaalbaar voor de meesten, laat staan een Lightweight of een exemplaar met race en/of rally historie. De originele RS wordt steeds waardevoller, net als alle andere pre ’73 modellen. Voor de echte liefhebbers van de Ducktail, die een originele unieke 911 willen hebben, maar geen nieuwe 997 Sport Classic hebben besteld, is er een alternatief.

Toen de eerste generatie 911’s in 1974 werden afgelost, kwam Porsche met 109 bijzondere exemplaren van het nieuwe model 911, de “G”. Dit was de spectaculaire, maar onbetaalbare 911 Carrera RS 3.0. De slechts 900 kilogram wegende widebody met lichtgewicht delen, had een enorme spoiler achterop, 230 pk en een prijskaartje waar je een jaar eerder twee maal een 2.7 RS van had kunnen kopen. Hoezo oliecrisis? Men wilde nog steeds snelle en bijzondere Porsches kopen. De 3 liter Carrera RS was er alleen voor de ‘happy few’. Gelukkig was er voor de overige liefhebbers van de ‘oude’ en ‘subtiele’ RS een model te koop dat het gat tussen de ‘tamme’ 911-jes en spectaculaire 3.0 RS kon dichten. Dit model heet de Porsche 911 Carrera 2.7. Dit model is door het succes van de ‘73 RS-en in de vergetelheid geraakt en dat is onterecht. Hij had geen “RS” in de naam, want hij was niet bedoeld voor de racerij, maar had wel de echte 2.7 RS motor achterin, liggend onder de originele Ducktail!

Met een acceleratie van 0 tot 100 km/u in 6,3 seconden en topsnelheid van 240 km/u was de ’74 Carrera even snel als de  late RS Tourings. Beide modellen wegen 1075 kg. De ’74 Carrera met 210 pk werd niet in de VS geleverd, daar werd de Carrera slechts met 175 pk geleverd, wel standaard met Ducktale, ook op de Targa Carrera die in de VS populair was. De 2.7 liter Carrera had dezelfde brede heupen als de 3 liter Carrera RS. Dit in tegenstelling tot de standaard 911 en 911s die de oude smalle body hadden, in combinatie met een minder krachtige 2.7 liter motor. Door de uitstraling van de Carrera 3.0 RS met twee soorten spoilers zijn veel Carrara’s met Ducktail omgebouwd met die grote spoilers. Het wordt tijd om die exemplaren terug te bouwen van brede walvissenstaart naar eigenwijze eendenstaart.

Want met slechts 1023 exemplaren is de europese 911 Carrera uit 1974 erg zeldzaam. Veel exemplaren zijn door roest verloren gegaan en de motoren werden vaak in replica’s van de Carrera RS 2.7 gebouwd, of gebruikt in de autosport. Doordat de 911/83 motor vaak stuk liepen door een constructiefout (ter hoogte van de enkele bougie scheurde de cilinderkop vaak), was het in de jaren ’70 en ’80 vaak interessant voor eigenaren van een originele Carrera RS, om een roestige ’74-er Carrera te gebruiken als donor.

Na mijn gesprek met de eigenaar ging de baan open. Het was vroeg en nog heerlijk rustig en licht vochtig. Een paar andere auto’s gingen direct de baan op, daarna wij. De oranje 911 stond links van mij bij de slagbomen. Ik liet hem voor en draaide mijn raampje na het steken van de jaarkaart in de slagboom niet volledig dicht, om zijn boxer geluid nogmaals te kunnen horen. We draaiden onze auto’s achter elkaar uit de chicane van pionnen en trapten beide het gaspedaal volledig in. Mijn 6-in lijn geluid boeide mij even niet, voor mij reed een heuze Carrera RS, maar dan zonder RS. Ik moest lachen bij die gedachte, want het deed me denken aan de aflevering van Jiskefet, een pizza met artisjokkenhartjes, maar dan zonder artisjokkenhartjes.

De Ducktail liep rustig bij me weg. Voor het aanremmen bij T13 zat ik achter hem en daar bleef ik ook, niet alleen uit respect, maar ook omdat de capaciteiten van de Carrera maximaal werden benut. Na een ronde waarbij we allebei dus flink doorreden, kwamen we Döttinger Höhe oprijden. Hij liet het gas los, ik kwam naast hem rijden. Ik maakte een diepe buiging, al werd ik beperkt door mijn racegordels. Vanuit de oranje Carrera kreeg ik een goedkeurend knikje met een oprechte glimlach terug. De dauw was intussen verdwenen, de zon scheen in mijn binnenspiegel. Ik liet hem voorgaan bij het opdraaien van de parkeerplaats en hij reed waarschijnlijk direct richting één van de fraaie routes die hij voor zichzelf en zijn unieke Carrera had uitgestippeld die dag. Ik bleef die dag op het circuit, dus het laatste wat ik nog van zijn auto zag verdwijnen in het ochtendlicht, was de Ducktail. Ik ken mijn plaats.

Dennis Cavallino