Tapiro was de naam die werd gegeven aan een dwergvolk dat begin vorige eeuw werd ontdekt in Nieuw-Guinea. De Tapiro werden gezien als prototypen van de “Nieuw-Guinea pygmee”. Wellicht dat Giorgetto Giugiaro daarom de naam Tapiro voor zijn prototype gebruikte, dat hij op basis van een Porsche 914/6 had gebouwd. Met vier vleugeldeuren was dit in 1970 een opzienbarende sportauto, die tijdens de autoshow in Turijn aan het westerse publiek werd getoond. De voorste twee vleugeldeuren waren bedoeld voor de bestuurder en bijrijder, maar de vleugeldeuren achter waren ideaal voor politiek incorrecte adoptieouders om aan iedere zijde een adoptieve pygmee in te laden in de kofferbak. Misschien dat de auto daarom niet op de markt is gekomen?

Nee, aan de auto en de naam zelf lag het niet, want dit prototype werd ontvangen onder groot applaus in Turijn en op de autobeurzen waar hij later nog verscheen. Dankzij de vier vleugeldeuren leek de auto eerder op een UFO, dan een Porsche. Het ontwerp was gebaseerd op de DeTomaso Mangusta die de Italiaan eerder tekende voordat hij zelfstandig begon te werken. De naam van de Tapiro had niets te maken met onze kleine medemens. Het lieve knuffeldier mangoeste eet namelijk heel dapper slangen. Vooral giftige Cobra’s lust het beestje graag. Een kenner weet dat die naamkeuze mogelijk te maken heeft met het feit dat  Ford (en een soufflerende Carol Shelby op de achtergrond) geen motoren wilde leveren aan DeTomaso.

De naam Tapiro verwees daarom met een  knipoog naar zijn ‘voorganger’, want volgens de legenden is de Tapir een beest dat (nare) dromen eet. Je moet er maar opkomen tijdens een brainstormsessie, maar als je naar een Tapir kijkt na enkele glazen Lambrusco, dan zie je wel overeenkomsten, door de slanke vorm van de slurf. De Tapiro was gelukkig niet alleen ontworpen om er futuristisch uit te zien, met zijn spitse neus, strakke lijnen, bijna platte voorruit en wig-vorm. Deze auto bood namelijk ook nog eens de rijkwaliteit van een Porsche, iets wat niet over alle volbloed sportwagens uit Italië gezegd kon worden destijds.

Giugiaro had vriend en vijand verrast door dit ontwerp ook nog eens op een goed rijdend chassis te plaatsen van de Porsche 914/6, dat zich reeds had bewezen als een sportwagen met een fantastische wegligging en een heerlijke balans. Met een 6-cylinder boxermotor achterin en een instelbaar onderstel met relatief dik rubber op de velgen achter, stond Tapiro niets in de weg om goed te presteren. Het was een auto die de sportieve rijder enorm veel rijplezier bood. Dankzij het opboren van de 2 liter motor naar 2.4 liter en enkele andere aanpassingen uit de autosport was er geen enkele reden om te twijfelen aan de prestaties. De Italiaanse Porsche tuner Bonomelli had namelijk 220 vrolijke Italiaanse paardekrachten gevonden als de toerenteller op 7200 stond, net voor het maximum toerental van 7800. Dankzij de dry sump smering, zoals dat ook in de racerij werd gebruikt, moest het allemaal heel blijven.

Aan de aerodynamica heeft Giugiaro hard gewerkt. Zo heeft hij diverse ventilatiekanalen in de body verwerkt, die naast frisse lucht en koeling van de motor, ook zorgen voor minder geluid in de auto, dankzij een vacuüm. Na de opwaartse lijn vanaf de lage neus heeft hij de kont gewoon afgehakt, zoals veel raceauto’s ook hadden. Het gebruik van veel glazen panelen gaf de auto van bovenaf een bijzondere uitstraling, want je ziet slechts een klein stuk staal als een soort ruggengraat, met dwars erop een dunne versteviging voor voorruit, stevige dikke B-stijl en een subtiele overgang naar de achterpartij, zonder spoiler. Daaronder zit een strookje plexiglas om vanuit de bestuurdersstoel nog net te kunnen zien hoe alles en iedereen in het landschap achter je kleiner wordt in de binnenspiegel. De bumpers zijn beide strak en sober, maar breken het geheel dankzij de subtiele lijnen. Een opvallend detail in die tijd waren de speciaal ontworpen achterlichten, die toen op zijn minst gezegd revolutionair genoemd konden worden.

Het publiek stond perplex bij het aanschouwen van deze ‘VoPo’. Dit was de auto waar iedereen in 1970 bij wegdroomde. Duitse techniek, Italiaans design en een sexy fotomodel erbij in niet al teveel kleding. Wat was er nog meer te wensen? Men sloot de ogen en dan zag iedereen het voor zich. De snelheidsmeter zat rechts van het midden in de klokkenwinkel, de toerenteller in het midden. Jij en het fotomodel keken elkaar vanuit de prachtige met leer beklede sportstoelen intens gelukkig aan. Je knipperde van ongeloof met je ogen, zij knipoogde terug. Daarna liet je je rechter hand van haar linker dijbeen glijden, om bij deze snelheden toch twee handen op het stuur te hebben. Veiligheid voor alles en klaar voor de vlucht van je leven, op naar Jupiter! Nu kun je niet alleen de wereld veroveren, zoals je Romeinse voorvaderen deden met hun god Jupiter als morele steunpilaar, maar met de Tapiro als strijdros kun je het hele zonnestelsel veroveren. Dankzij de aerodynamica en sterke motor zou de Tapiro namelijk net voor het opstijgen richting de ruimte zo’n 230 kilometer per uur moeten halen. Indien de auto toch bleef plakken op het warme asfalt van de Autostrada, dan kon je er gewoon mee naar Jupiter’s tempel bij de Vesuvius  rijden.

Net zo explosief als die vulkaan, eindigde namelijk ook het burgerleven van dit prototype vrij plotseling. Dat burgerlijke leven begon na een rondje over de wereld tussen 1970 en ’71 om de auto op allerlei autoshows te tonen aan het publiek. Dit prototype was volledig straatlegaal en klaar voor productie. Al snel werd deze showauto gekocht door een fortuinlijke Spaanse industrieel, die de auto dagelijks gebruikte, alsof het de normaalste zaak ter wereld was. De man had geen tijd om te dagdromen, hij leefde hier en nu, werkte keihard en genoot daarom iedere rit van de auto. Veel mensen zouden zo’n man bewonderen, maar kennelijk waren er enkelen die het niet helemaal eens waren met zijn zaken. De auto werd simpelweg opgeblazen tijdens een aanslag op hem.

Tot enkele jaren terug lag het wrak weg te rotten in Spanje, waar het na de aanslag in een ravijn was beland. Intussen is het restant terug naar het Giugiaro museum gebracht, waar de auto hopelijk over niet al te lange tijd wordt gepresenteerd na een zorgvuldige en kostbare restauratie. Dat is maar goed ook, want de stijlelementen van deze auto hebben jarenlang nieuwe ontwerpen beïnvloed op een positieve manier en daarom hoort de auto in een museum thuis. Soms was het oude ontwerp een onderlegger voor nieuwe ideeën. Heel letterlijk zelfs, want Giorgetto krabbelde snel even een Lotus Esprit op het doorschijnende papier, dat hij over het Tapiro ontwerp had gelegd. Hij had net zo goed direct een duikboot kunnen ontwerpen, want die had er waarschijnlijk exact hetzelfde uitgezien.

De DeLorean DMC-12 die tien jaar later op de markt kwam dan de Tiparo, inclusief soortgelijke vleugeldeuren, was in de basis ook een doorontwikkeling van de ontwerper, die meneer DeLorean door Colin Chapman verder liet doorontwikkelen. Zo zie je maar hoe je meerdere keren terug naar de toekomst kunt gaan, zonder door de tijd te reizen.

Porsche vond het allemaal teveel van het goede. Dit Porsche Prototype was ze te extreem. In ieder geval werd besloten om deze geweldige auto niet in productie te nemen en daarom raad ik iedereen aan om de terugkeer van deze, gerestaureerde, droomauto in de gaten te houden. Indien het zo ver is en je het Giugiaro museum bezoekt, dan kun je je oogleden sluiten, zoals men in 1970 ook deed tijdens de autoshows. Mochten er onverhoopt kinderen bij de auto staan te jengelen, dan kun je ze goed bang maken met het verhaal over de kleine mensjes die dankzij de extra vleugeldeuren met deze auto konden worden afgevoerd. Tot die tijd, geniet in stilte van de foto’s en droom lekker weg bij deze unieke Porsche, getekend door één van de allergrootsten op het gebied van autodesign.

Dennis Cavallino

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►