Niet alleen je Billy boekenkast, maar ook de oerdegelijke splinternieuwe Volvo van je tandarts komt voortaan wellicht uit China. Nu de gesprekken tussen moederbedrijf Ford en het Chinese Geely (what’s in a name?) in het finale-stadium zijn beland, zullen de knopen begin 2010 worden doorgehakt. Wat er zal gebeuren met de productie van de moderne Zweedse modellen van het merk Volvo is nu nog onbekend. Een mooi moment om even terug te blikken op de meest uiteenlopende modellen die Volvo ons in het verleden heeft gepresenteerd. Zelf blik ik even kort terug op mijn eigen geschiedenis met auto’s van dit merk die ik heb gehad, of had overwogen.

Mijn eerste auto was bijna een Volvo Amazon uit 1968 geworden. Een prachtige two-tone tweedeurs coupé. Dat exemplaar was ooit blauw gespoten met een wit dak, maar verder helemaal orgineel en had de B18 motor in het vooronder, gekoppeld aan een 4-bak. De pook leek wel op die van een prehistorische bestelauto, of Porsche 911 uit de beginjaren, maar het schakelde meer als de Porsche, dan de bestelbus die ik in gedachten had. Op wat laswerk aan kokerbalken na, bleek het volgens mijn garagist een prima eerste auto. Hij zei; “hier kun je goed aan leren sleutelen”. Na twee jaar brommer rijden en 5 niet-rijdende ‘projecten’ in de garage van mijn ouders leek het mij niet slim om het advies van de vriendelijke en altijd behulpzame monteur ter harte te nemen. Dat kon ik mijn ouders niet aandoen. Daarom kocht ik heel toepasselijk een Fiat Uno als 1e auto, want die was van mijn zus, dus daar konden ze toch niets op tegen hebben?

In die tijd mocht ik ook naar Normandië rijden met een Volvo 850 Estate (2.5 20v en T5 velgen). Als jong broekie met net mijn rijbewijs op zak, was dat best een eer. Dat mensen het vertrouwen hadden om mij zomaar te laten rijden in hun, toch wel dikke bak, vond ik gaaf. In die 850 zat zo’n prachtige donkere roffel in de uitlaat, die vooral in de Estate goed hoorbaar was in de auto zelf. Nog altijd draai ik mijn raampje open als ik een 850 voorbij hoor rijden, heerlijk. Mijn Saab 900 Classic heeft ook zo’n koffie apparaat geluid, typisch Zweeds, want het is niet overdreven sportief of luid, maar wel prettig om te horen. Qua muzikale schoonheid komt het helaas niet in de buurt van brom uit de einddemper van de 850.

Ongeveer drie jaar en twee auto’s later kocht ik mijn eerste Volvo. Een 360, geen Modena. Ja, ik wilde in de Volvo 360 Cup gaan rijden. Dat laatste is me met deze auto niet gelukt, al reed ik enkele jaren hierna wel in de 360 cup met een ander exemplaar. Wel heb ik met mijn eigen 360 een jaar lang intensief op circuits gereden, veel plezier gehad en minstens zoveel geleerd. De auto kocht ik letterlijk van de erfgenaam van opa. De proefrit ging linea recta naar het postkantoor en ik hoefde slechts 99 euro af te tikken. De totale investering om de auto circuitwaardig te maken vielen reuze mee. Kortom, ik heb een jaar lang schik gehad van mijn eerste Volvo. De hoed van opa bleef al die tijd aan boord om geluk te brengen. Dat hielp, op één steentje na tijdens een circuitdag op Zolder. Op de terugweg kreeg mijn arme racertje een warmloper.

De tweede Volvo die ik ooit kocht was een echte DAF. Een Daf 66 Coupé uit 1975, met Variomatic uiteraard, maar ook een Volvo 340 motor van 1400cc, vandaar dat ik die hier wel mag noemen toch? Eigenlijk had die motor niet veel met Volvo’s te maken, net zo min als een DAF 66 al iets met Volvo te maken had, toch voelde je aan alles de link die je vrij snel legt tussen Bron en Zweden. De DAF is alweer een tijd terug verkocht, omdat ik de variomatic niet gerepareerd kreeg. Volgens de nieuwe eigenaar betrof het een slangetje bij de carburateur die los was geschoten, hetgeen hij dus in 1 minuut had gerepareerd en wat vervolgens alle problemen had opgelost. Zo zie je maar, ik had misschien als eerste auto toch die Volvo Amazon moet kopen en mijn rechter hand(en) moeten ontwikkelen, in plaats van mijn rijtalenten.

Ondanks dat ik op dit moment SAAB rijd en een groot liefhebber ben van dat merk, heb ik altijd een zwak gehad voor échte Volvo’s. The Saint is dan het eerste wat in mij opkomt, met de prachtig gestileerde P1800, al vind ik de ES net iets aparter en daardoor begeerlijker. Dat komt misschien ook door mijn ‘voorliefde’ voor de stationwagons van Volvo. De Duett, de Amazon combi, 145 en 245 vind ik stuk voor stuk mooie, stoere auto’s. Met de juiste kleurstelling zijn ze nog altijd hip in mijn optiek. Ik sluit derhalve niet uit dat een oranje 145 met derde zitrij ooit door ons gebruikt gaat worden als gezinsauto. Bij het kiezen van een goede dagelijkse Youngtimer komt ook altijd de Volvo 245 in mij op, al is het imago van veiligheid en roestvrij niet helemaal realistisch in de huidige tijd. Dat neemt niet weg dat ze zeer probleemloos hoge kilometerstanden aankunnen, op LPG, en dat spreekt mijn vriendin en mijzelf, beide met ruim 30.000 km. per persoon op jaarbasis, wel weer aan.

Een P1800ES daarentegen lijkt mij een heerlijke vakantieauto zolang er nog geen kinderen zijn, maar ze zijn mij te zeldzaam om dagelijks in te zetten. De Volvo 480 (Turbo) vind je voor heel wat minder geld, waardoor ik weleens denk om die voor een periode te proberen, om mijn eigen conclusie te trekken. Want de één vindt zo’n 480 fantastisch en de ander (nota bene iemand die betrokken was bij de ontwikkeling van deze auto), die vindt het de grootste schande ooit voor de Nederlandse autoindustrie. Want dat is het natuurlijk, een Nederlands product.

Daarom maak ik mij niet druk over de invloed van de Chinezen na de overname van Volvo. Wij Nederlanders zullen ons er op één of andere manier wel mee blijven bemoeien, zoals diverse Nederlanders tot op heden zeer actief zijn geweest binnen het Volvo concern. Of het nu gaat om de ontwerp- of ontwikkelingsafdeling, als we welbeschouwd trots mogen zijn op één automerk in de wereld waarop wij al decennia lang onze stempel drukken, dan is het Volvo. De Chinezen gaan daar echt geen spelt tussen krijgen. Na een lezing van Fedde Talsma sprak ik hem ooit en kreeg toen de indruk dat hij samen met zijn andere directe Nederlandse collega’s flink de scepter zwaait en dat vond ik een goed teken. Wij Nederlanders doen bijna net zoveel eeuwen zaken met de Chinezen, als dat we handel drijven met de Zweden. Met wat ups en downs heeft dat altijd goed uitgepakt. Geniet daarom maar even van de foto’s in de gallery die ik heb verzameld, want dat stemt hoopvol als je ook (stiekem) een zwak hebt voor het automerk Volvo.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►