Kunstenaar Jack Vettriano vereeuwigde de droom die werkelijkheid werd
De zoutvlakten van Bonneville spreken al bijna een eeuw tot de verbeelding bij velen die houden van snelheid, auto’s en motoren. Rechtuitbranders worden ze neerbuigend genoemd door de liefhebbers van bochten, die snelheidsrecords op de zoutvlakten van Bonneville op een hoop gooien met dragracen en illegale straatracen.
Zelf behoor ik ook tot de liefhebbers van echte stuurmanskunsten. Rechtuit rijden kan iedereen in mijn optiek wel, daar hoef je geen volleerd coureur voor te zijn. Toch heb ik een zwak voor vooroorlogse recordauto’s, die met name op het strand van Daytona en de zoutvlakten van Bonneville werden ingezet voor halsbrekende recordpogingen. Daar in Bonneville reden ze trouwens vaak 8-jes, dus hele lange bochten aan elkaar gelust, met het meetpunt en de servicecrew op het kruispunt. Ook rechtuit vergde het de nodige vaardigheden en de rijders waren absoluut zeer kundige rijders en vooruitstrevende pioniers in hun tijd.
Malcolm Campbell verbrak in zijn Bluebirds het ene snelheidsrecord na het andere. De blauwe langwerpige auto’s spreken nog altijd tot de verbeelding bij jong en oud. De blauwe kleur had hij voor zich gezien in een droom. Op een avond besloot hij zijn auto’s blauw te schilderen zoals in die droom en in het donker van de nacht stond zijn eerste Bluebird nat in de lak te wachten op de volgende morgen. Toen de verf was opgedroogd werd de droom pas echt goed zichtbaar. De overeenkomsten met de zoutvlakten van Bonneville spreken daarom wellicht een beetje tot de verbeelding, want het ging hier om een droge droom, gewoon keiharde werkelijkheid . Een auto waarmee met alle gevaren van dien records moesten worden verbroken, maar wat was het voertuig opeens oogverblindend mooi. Het kon bijna niet misgaan en de successen lieten niet meer op zich wachten.
Malcolm Campbell, die op een sprookjesachtige wijze zijn dromen nastreefde, is vereeuwigd door kunstenaar Jack Vettriano. Vettriano is een schilder die wordt geïnspireerd door de jaren ’20 van de vorige eeuw, toen glitter & glamour hand in hand gingen met succes, snelheid en romantiek. Ik ben een groot fan van zijn werk en ben blij dat ik deze kunstenaar dankzij de Bluebird serie heb ‘ontdekt’, nota bene toen we een hamburger gingen eten in de McDonalds in Keulen. Daar hingen diverse prints op ware grote van Vettriano ’s werken, waaronder twee van de doeken uit de Malcolm Campbell reeks. Ik was op slag verliefd op de stijl, de romantiek en de sfeer die zijn kunstwerken uitstralen. Het roept het gevoel op dat je erbij had willen zijn en dat is altijd een kunst op zich.
