De dauw rust nog in de dalen waar de weg zich met een constante beweging doorheen slingert. Voor het ontwaken van omwonenden is het nog te vroeg, de zon verschuilt zich voorlopig achter de horizon, die zich op zijn beurt heeft verscholen achter de heuvels van dit glooiende groene gebied. Ik ben al even onderweg en geniet van met magische moment van rust, terwijl ik intensief moet sturen door alle bochten, die iedere keer een ander uitzicht laten opdoemen. Op het moment dat ik mij besef alleen te zijn op deze vroege morgen, doemt er zo’n 500 meter achter mij een klein oranje vlekje op. Het lijkt wel een Porsche, een oude 911. Aangezien de weg kronkelt en het spiegelbeeld iedere seconde haar perspectief laat variëren, ben ik aangenaam verrast als ik niet veel later op volle snelheid wordt ingehaald. De luchtgekoelde boxer motor is duidelijk herkenbaar en klinkt heftig luid, maar met prachtige sportieve klanken en tonen terwijl de toeren rap stijgen en de snelheid daarbij ook. De 911 wordt hard bereden, maar niet wild. De bestuurder kent hier duidelijk de weg en weet wat hij met zijn auto kan. Op de flanken zie ik het bekende ‘Carrera’ geschreven. Ik zet de achtervolging, maar het enige wat ik zie, is een Ducktail die langzaam uit mijn zicht verdwijnt. Een Ducktail, de klank van die motor, de tekst Carrera. Als je niet goed op hebt gelet zou je als gepasseerde passant kunnen denken dat je zojuist bent ingehaald door de zeldzame Carrera RS 2.7.
