Niet alleen je Billy boekenkast, maar ook de oerdegelijke splinternieuwe Volvo van je tandarts komt voortaan wellicht uit China. Nu de gesprekken tussen moederbedrijf Ford en het Chinese Geely (what’s in a name?) in het finale-stadium zijn beland, zullen de knopen begin 2010 worden doorgehakt. Wat er zal gebeuren met de productie van de moderne Zweedse modellen van het merk Volvo is nu nog onbekend. Een mooi moment om even terug te blikken op de meest uiteenlopende modellen die Volvo ons in het verleden heeft gepresenteerd. Zelf blik ik even kort terug op mijn eigen geschiedenis met auto’s van dit merk die ik heb gehad, of had overwogen.

Mijn eerste auto was bijna een Volvo Amazon uit 1968 geworden. Een prachtige two-tone tweedeurs coupé. Dat exemplaar was ooit blauw gespoten met een wit dak, maar verder helemaal orgineel en had de B18 motor in het vooronder, gekoppeld aan een 4-bak. De pook leek wel op die van een prehistorische bestelauto, of Porsche 911 uit de beginjaren, maar het schakelde meer als de Porsche, dan de bestelbus die ik in gedachten had. Op wat laswerk aan kokerbalken na, bleek het volgens mijn garagist een prima eerste auto. Hij zei; “hier kun je goed aan leren sleutelen”. Na twee jaar brommer rijden en 5 niet-rijdende ‘projecten’ in de garage van mijn ouders leek het mij niet slim om het advies van de vriendelijke en altijd behulpzame monteur ter harte te nemen. Dat kon ik mijn ouders niet aandoen. Daarom kocht ik heel toepasselijk een Fiat Uno als 1e auto, want die was van mijn zus, dus daar konden ze toch niets op tegen hebben?

In die tijd mocht ik ook naar Normandië rijden met een Volvo 850 Estate (2.5 20v en T5 velgen). Als jong broekie met net mijn rijbewijs op zak, was dat best een eer. Dat mensen het vertrouwen hadden om mij zomaar te laten rijden in hun, toch wel dikke bak, vond ik gaaf. In die 850 zat zo’n prachtige donkere roffel in de uitlaat, die vooral in de Estate goed hoorbaar was in de auto zelf. Nog altijd draai ik mijn raampje open als ik een 850 voorbij hoor rijden, heerlijk. Mijn Saab 900 Classic heeft ook zo’n koffie apparaat geluid, typisch Zweeds, want het is niet overdreven sportief of luid, maar wel prettig om te horen. Qua muzikale schoonheid komt het helaas niet in de buurt van brom uit de einddemper van de 850.

Ongeveer drie jaar en twee auto’s later kocht ik mijn eerste Volvo. Een 360, geen Modena. Ja, ik wilde in de Volvo 360 Cup gaan rijden. Dat laatste is me met deze auto niet gelukt, al reed ik enkele jaren hierna wel in de 360 cup met een ander exemplaar. Wel heb ik met mijn eigen 360 een jaar lang intensief op circuits gereden, veel plezier gehad en minstens zoveel geleerd. De auto kocht ik letterlijk van de erfgenaam van opa. De proefrit ging linea recta naar het postkantoor en ik hoefde slechts 99 euro af te tikken. De totale investering om de auto circuitwaardig te maken vielen reuze mee. Kortom, ik heb een jaar lang schik gehad van mijn eerste Volvo. De hoed van opa bleef al die tijd aan boord om geluk te brengen. Dat hielp, op één steentje na tijdens een circuitdag op Zolder. Op de terugweg kreeg mijn arme racertje een warmloper.

De tweede Volvo die ik ooit kocht was een echte DAF. Een Daf 66 Coupé uit 1975, met Variomatic uiteraard, maar ook een Volvo 340 motor van 1400cc, vandaar dat ik die hier wel mag noemen toch? Eigenlijk had die motor niet veel met Volvo’s te maken, net zo min als een DAF 66 al iets met Volvo te maken had, toch voelde je aan alles de link die je vrij snel legt tussen Bron en Zweden. De DAF is alweer een tijd terug verkocht, omdat ik de variomatic niet gerepareerd kreeg. Volgens de nieuwe eigenaar betrof het een slangetje bij de carburateur die los was geschoten, hetgeen hij dus in 1 minuut had gerepareerd en wat vervolgens alle problemen had opgelost. Zo zie je maar, ik had misschien als eerste auto toch die Volvo Amazon moet kopen en mijn rechter hand(en) moeten ontwikkelen, in plaats van mijn rijtalenten.

Ondanks dat ik op dit moment SAAB rijd en een groot liefhebber ben van dat merk, heb ik altijd een zwak gehad voor échte Volvo’s. The Saint is dan het eerste wat in mij opkomt, met de prachtig gestileerde P1800, al vind ik de ES net iets aparter en daardoor begeerlijker. Dat komt misschien ook door mijn ‘voorliefde’ voor de stationwagons van Volvo. De Duett, de Amazon combi, 145 en 245 vind ik stuk voor stuk mooie, stoere auto’s. Met de juiste kleurstelling zijn ze nog altijd hip in mijn optiek. Ik sluit derhalve niet uit dat een oranje 145 met derde zitrij ooit door ons gebruikt gaat worden als gezinsauto. Bij het kiezen van een goede dagelijkse Youngtimer komt ook altijd de Volvo 245 in mij op, al is het imago van veiligheid en roestvrij niet helemaal realistisch in de huidige tijd. Dat neemt niet weg dat ze zeer probleemloos hoge kilometerstanden aankunnen, op LPG, en dat spreekt mijn vriendin en mijzelf, beide met ruim 30.000 km. per persoon op jaarbasis, wel weer aan.

Een P1800ES daarentegen lijkt mij een heerlijke vakantieauto zolang er nog geen kinderen zijn, maar ze zijn mij te zeldzaam om dagelijks in te zetten. De Volvo 480 (Turbo) vind je voor heel wat minder geld, waardoor ik weleens denk om die voor een periode te proberen, om mijn eigen conclusie te trekken. Want de één vindt zo’n 480 fantastisch en de ander (nota bene iemand die betrokken was bij de ontwikkeling van deze auto), die vindt het de grootste schande ooit voor de Nederlandse autoindustrie. Want dat is het natuurlijk, een Nederlands product.

Daarom maak ik mij niet druk over de invloed van de Chinezen na de overname van Volvo. Wij Nederlanders zullen ons er op één of andere manier wel mee blijven bemoeien, zoals diverse Nederlanders tot op heden zeer actief zijn geweest binnen het Volvo concern. Of het nu gaat om de ontwerp- of ontwikkelingsafdeling, als we welbeschouwd trots mogen zijn op één automerk in de wereld waarop wij al decennia lang onze stempel drukken, dan is het Volvo. De Chinezen gaan daar echt geen spelt tussen krijgen. Na een lezing van Fedde Talsma sprak ik hem ooit en kreeg toen de indruk dat hij samen met zijn andere directe Nederlandse collega’s flink de scepter zwaait en dat vond ik een goed teken. Wij Nederlanders doen bijna net zoveel eeuwen zaken met de Chinezen, als dat we handel drijven met de Zweden. Met wat ups en downs heeft dat altijd goed uitgepakt. Geniet daarom maar even van de foto’s in de gallery die ik heb verzameld, want dat stemt hoopvol als je ook (stiekem) een zwak hebt voor het automerk Volvo.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►

Sinds jaar en dag staan de auto’s van Volvo bekend om een aantal kenmerken. Ze zijn veilig, solide, degelijk en saai. Met de eerste drie waren de mannen in het Zweedse hoofdkantoor heel content, de laatste kwalificatie vonden ze wat minder prettig. Om te laten zien dat Volvo heus een opwindende auto kon bouwen werd in 1994 een speciale uitvoering van het 850-model in het leven geroepen: de T-5R. Een auto die volgens Volvo is afgeleid van de raceauto uit het Britse toerwagenkampioenschap, maar in werkelijkheid natuurlijk is gebaseerd op de ‘gewone’ 850 T5. In de standaarduitvoering is de T-5R al goed voor 240 paardjes onder de motorkap, de onze is voorzien van aangepaste software en schopt het tot een zeer indrukwekkende 300pk. En hebben we het nog niet eens over de gele lakkleur gehad! Saai kunnen we hem in ieder geval niet noemen, maar is dit wel een echte Volvo?

Gele lak, donkergrijze wielen… dit is geen gewone Volvo!

Opvallende verschijning
Een van de bijzonderheden van de T-5R is het beperkte kleurenaanbod. Zwart, olijfgroen en crèmegeel waren de enige kleuren waaruit kopers konden kiezen. Je kunt veel zeggen van de kleur geel, maar suf is het in ieder geval niet. Het maakt deze grote sedan meteen tot een opvallende verschijning. De standaard T-5R wielen –17 inch vijfspaaks ‘Titan’ – doen er met hun antracietkleur nog een schepje bovenop. Afgezien van de kleur en de wielen, vallen de verschillen met de gewone Volvo 850 eigenlijk wel mee. De achterspoiler, de sportiever uitziende bumpers en het bescheiden ‘T-5R’ typeplaatje op de achterkant verraden dat het hier een bijzondere uitvoering betreft, maar alleen kenners zullen dat opmerken. Voor de niet-kenner zijn het vooral de gele kleur en de donkergrijze wielen die laten zien dat deze auto anders is dan andere 850’s.

In de basis is de 850 een typische Volvo van de oude stempel. De belijning is vooral functioneel, recht-toe-recht-aan. Het model is zo vierkant als een blokkendoos en er zijn nagenoeg geen ronde lijnen te ontdekken, waarmee dit model een uitstekend voorbeeld is van Volvo’s degelijkheid en veiligheid. Het lijkt misschien eenvoudig om zo’n simpel gelijnde auto te ontwerpen, maar dat valt nog vies tegen. De meeste fabrikanten slagen er niet in om een auto zo vierkant en tegelijk zo tijdloos en ‘kloppend’ te maken. Nu staat Volvo bekend om haar robuuste modellen, waardoor de rechte lijnen goed bij het merk passen. Toch is het knap dat de 850 nu, ruim vijftien jaar na zijn introductie, nog steeds eigenlijk niet ernstig verouderd is. Natuurlijk is het verschil met de huidige modellen niet gering, toch hebben veel van zijn concurrenten de tand des tijds niet zo goed doorstaan als de 850.

De Zweedse no-nonsense mentaliteit straalt van het dashboard af.

Huiskamersfeer
Bij het instappen worden we verwelkomd door de typische huiskamersfeer die het interieur van deze 850 uitademt. De aanpassingen voor het T-5R model zijn minimaal. Zo heeft het sierhout een donkerbruine kleur die je in de gewone uitvoeringen niet zult tegenkomen, ook zijn de stoelen wat sportiever dan gebruikelijk. Sportstoelen kun je het nog steeds niet noemen, maar met de wat hogere wangen zijn deze fauteuils wat beter geschikt voor sportief rijden dan de vlakke standaardstoelen. Het dashboard is zoals we dat van Volvo gewend zijn: simpel van vorm, goed afgewerkt en vol met knopjes. Dat de middenconsole bezaaid met knopjes lijkt nogal storend, maar alles is geplaatst waar je het verwacht, dus je hoeft niet lang te zoeken naar het juiste knopje.

De uitrusting van de T-5R is, voor die tijd tenminste, zeer compleet. Simpel gezegd is zo ongeveer alles wat optioneel was voor de gewone T5 aan de standaarduitrusting van de T-5R toegevoegd. Had de gewone T5 standaard al zaken als traction control, elektrische ramen en elektrische spiegels, de T-5R overtreft dat ruimschoots met onder andere cruise control, airco, leren bekleding, stoelverwarming en een audio-installatie. Hoewel zijn buitenmaten overeenkomen met die van de huidige Volvo S60, is hij vanbinnen een stuk ruimer. Dat is vooral te danken aan zijn praktische vormen. Zo is de achterste raamstijl niet het toonbeeld van elegant design, maar profiteren de achterbankzitters wel van die hoekige vorm. De hoofdruimte is namelijk ruim voldoende en ook de beenruimte is heel behoorlijk. Verder kun je in de kofferruimte wel een paar flinke koffers kwijt, de bagageruimte van 450 liter is voor een middenklasser niet onaardig.

Hard rechtdoor is zijn specialiteit, een echte bochtenridder is de T5-R niet.

Vijfcilinderroffel
Toen deze T-5R uit de fabriek rolde, was de motor goed voor 240pk. Niet slecht, zou je zeggen. Voor sommige mensen is dat echter niet genoeg, zij brengen de auto vervolgens naar de firma Rica, die de motor opvoert naar meer dan 300pk. Daarmee is deze 850 een serieus snelle auto. Op de snelweg kun je je tong uitsteken naar GTI’tjes en TDI’tjes en ook op de autobahn kun je meedoen met de grote jongens. En tussenacceleraties zijn niet alleen leuk omdat het zo snel gaat, maar ook vanwege de lekkere vijfcilinderroffel-met-turbofluit. Neem je gas terug, dan klinkt er een ‘pssst’, het afblaasgeluid van de turbo. De automaat doet zijn werk goed. Het is een viertraps exemplaar, dus niet state-of-the-art, maar hij schakelt op de juiste momenten en de kickdown reageert verrassend snel. Voor een sportievere rijbeleving is een handbak waarschijnlijk aantrekkelijker, maar de automaat is geen straf.

De 850 ziet er niet alleen solide uit, hij ríjdt ook solide. De stabiliteit bij rechtuit rijden is indrukwekkend en bij een plotselinge stuurbeweging raakt hij niet van zijn stuk. Als je rustig rijdt met deze auto, dan is het een zeer fijne reisauto. Ga je echter sportief rijden, dan wordt het een ander verhaal. Het bochtengedrag is bij hoger snelheid niet heel prettig. Aandrijving op de voorwielen is met ruim 300pk verre van ideaal, de auto ‘kruipt’ steeds naar de buitenkant van de bocht als je flink gas geeft. Eigenlijk had de T-5R vierwielaandrijving moeten hebben… Rijd je rechtuit, dan heb je –vooral op hoge snelheid- weinig last van die tractieproblemen. Over de bediening hebben weinig te klagen. De pedalen bieden voldoende weerstand en het sturen is niet ‘overbekrachtigd’.

Typisch
Terug naar de hamvraag: is de 850 T-5R een echte Volvo? Die vraag kunnen we beantwoorden met een volmondige ‘ja’. Vergeet de gele kleur en de donkergrijze wielen even en je ziet een typische Volvo. Ook het interieur is kenmerkend voor het Zweedse merk, het is ruim en zeer luxe. De rijeigenschappen passen ook in het plaatje, de nadruk ligt immers op veiligheid. Weliswaar heeft hij een beresterke motor, die ontzettend lekker klinkt, maar sportief rijden is er helaas niet echt bij. Wil je sportiviteit, dan kun je beter op zoek gaan naar bijvoorbeeld een Audi S6 uit dezelfde periode als ‘onze’ T-5R. Ben je echter op zoek naar een niet per se sportieve, maar wel razendsnelle gezinsauto en ben je bovendien niet bang om op te vallen, dan is deze 850 T-5R een zeer geschikte kandidaat.

Met dank aan Marco Hof Sportscars.

Plus
+ Zeldzaam en bijzonder
+ Lekker motorgeluid
+ Luxe en praktisch

Min
- Geen sportieve wegligging
- Standaard interieur
- Weinig sensatie

Bas van Putten over de T5R op autoweek.nl

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Technische gegevens Volvo 850 T-5R