Dat een bijna nieuwe Audi S8 wat in zijn mars heeft, weten we wel. Maar hoe zit dat met een oudere S8? De eerste A8 was immers een tamelijk revolutionaire auto, de eerste die een aluminium carrosserie had. Heeft de S8 nog meer in huis dan dat Audi Space Frame? We snorden een exemplaar uit 1997 op en onderzochten het.

Van een aluminium carrosserie konden BMW en Mercedes in die jaren alleen maar dromen. Sportieve varianten van de 7 Serie en S-Klasse waren ver te zoeken. Audi was de enige die vierwielaandrijving aanbood. De slogan ‘voorsprong door techniek‘ leek dan ook niet overdreven.

De test-S8 mag dan 13 jaar oud zijn, de kilometerteller is pas net voorbij de 80.000 kilometer. De nieuwprijs voor een kale S8 was in 1997 ongeveer 100.000 euro. Met de beruchte Duitse optielijsten was het echter geen moeilijke opgave om daar een flinke schep bovenop te doen.
Inmiddels is de auto voor een wat vriendelijker tarief zu haben. Verkoper Marco Hof vraagt € 19.950,- voor de in topstaat verkerende S8, die afkomstig is van de eerste eigenaar. Die eerste eigenaar heeft goed op de auto gepast, want de Audi is nagenoeg zonder gebruikssporen. De feestvreugde wordt nog groter als je het onderhoudsboekje bekijkt, want in 80.000 kilometer heeft de S8 tien onderhoudsbeurten gehad, stuk voor stuk keurig op tijd en uitgevoerd door de officiële Audi-dealer.

Indrukwekkende prestaties

Voor dat bedrag krijg je in ieder geval een auto met indrukwekkende prestaties. De 4,2 liter V8 levert 340 pk. Daarmee haalt de auto een (begrensde) top van 250 kilometer per uur. De 0-100 sprint duurt niet langer dan 5,5 seconden. Daar staat een gemiddeld verbruik van 1 op 7 tegenover (fabrieksopgave). Niet zo gek, want ondanks de aluminium carrosserie is het leeggewicht van de S8 een stevige 1.730 kilo, terwijl ook de Quattro-aandrijving natuurlijk extra benzine vraagt. Een tankinhoud van 90 liter zorgt ervoor dat de actieradius toch acceptabel is.

Na 13 jaar is de Audi nog een auto die weinig mist vergeleken met een modernere auto. De voornaamste kritiek die de S8 kreeg toen hij nieuw was, ging over de standaarduitrusting. De eerste eigenaar van deze S8 heeft dat opgelost door een flink aantal extra’s aan te kruisen. Wie de weg niet weet, zal een Tomtom tegen het raam moeten plakken. Andere eerste levensbehoeften zijn echter wel aanwezig, zoals gescheiden klimaatregeling, parkeerhulp, vier airbags, xenon, stoelverwarming voor en achter, bekleding van nappaleer, cruise control en elektrische stoelverstelling. Ook een elektrisch verstelbare stuurkolom en een verwarmbaar stuur zijn niet vergeten. En de vierwielaandrijving uiteraard, want een topklasse-auto met 340 pk kan niet uit de voeten met uitsluitend voorwielaandrijving.

Handbak valt op

Tijdens het rijden is het in eerste instantie vooral de handgeschakelde versnellingsbak die opvalt. In deze klasse wordt je doorgaans afgescheept met een automaat, maar Audi heeft de goede smaak gehad om ook een handbak te leveren.
Die versnellingsbak is namelijk een van de weinige dingen waar je aan merkt dat je aan het autorijden bent. Voor het overige is de S8 namelijk een comfortabele topklasse-sedan. Hij rijdt als een normale A8, alleen dan sneller. Het enige dat duidt op de indrukwekkende prestaties die de S8 kan leveren, is de typische V8-roffel die luid en duidelijk hoorbaar is.

Geen Porsche

Destijds spraken autobladen over een combinatie van een limousine en een Porsche. Een misvatting, want een Porsche is een auto die niet alleen maar hard rijdt, maar die ook de sensatie van snelheid geeft. Je krijgt het gevoel dat je hard gaat, je moet je best doen om zo hard mogelijk te gaan, er worden eisen aan de bestuurder gesteld.
Dat gevoel mist de S8 totaal. Het gevoel is te vergelijken met een hogesnelheidstrein. Je verstand weet dat de snelheid enorm is, maar ondanks de snelheden drink je rustig je kopje koffie en lees je je krantje.

Maakt dat de eerste Audi S8 tot een mislukking? Dat is te sterk uitgedrukt. We kunnen ons prima voorstellen dat je met deze auto met plezier je dagelijkse kilometers aflegt. Een tripje naar Frankrijk of Italië zul je moeiteloos afleggen.
Ongestoord bovendien, want de kans dat Civics en Golf GTI’s zich melden voor een stoplichtsprintje is klein. De S8 ziet eruit als de zoveelste zilvergrijze Audi, wat ervoor zorgt dat je je onopvallend door het verkeer kunt bewegen. Flauwe grappen over shoarma, verboden middelen en prachtwijken zul je bij deze auto niet snel horen; die blijven voorbehouden aan andere Duitse merken.

Te perfect

Eigenlijk is de S8 nogal saai. Een optreden in de film Ronin is misschien wel de wildste gebeurtenis in het bestaan van de S8. Waar AMG-eigenaren en M-bezitters zich nog weleens te buiten gaan aan opvallende exterieurkleuren of extravagante interieurs, wisten de S8-kopers zelden iets anders te bedenken dan zilvergrijs of zwart. Al rijdend is de S8 eigenlijk te perfect; als je hard gaat, is hij nog steeds comfortabel. Waar andere auto’s last hebben van onder- of overstuur, blijft de S8 op de ingezette lijn, tenzij je echt je best doet om onder- of overstuur op te wekken.
In plaats van te genieten van het rijden, vermaak je je in de S8 met de Audi Delta systeemradio, het zonnetje dat door het schuif-/kanteldak schijnt of de op alle mogelijke manieren elektrisch te verstellen stoelen.

Wie zijn rijplezier zoekt op bochtige binnenweggetjes, het circuit of de Stelvio, heeft in deze Audi niets te zoeken. Kun je genieten van een perfecte afwerking, van een auto waar na 13 jaar nog geen rammeltje of kraakje te horen is? Is je dag goed als je honderden kilometers op hoge snelheid op de Autobahn af kunt leggen? Dan zou deze S8 wel eens de geschikte auto voor jou kunnen zijn.

Gallery: Audi S8

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Test: Driving-fun.com
Foto’s: Luuk van Kaathoven
Met dank aan Marco Hof Sportscars & Youngtimers

In 1975 kwam BMW op het idee om auto’s te laten bewerken door bekende kunstenaars. De eerste Art Car was een door Alexander Calder beschilderde 3.0 CSL (E9). In de jaren daarna volgden nog 16 andere Art Cars. Dit jaar verscheen er weer een nieuwe Art Car, die net als in de beginjaren werd gebruikt om te racen. Kunstenaar Jeff Koons maakte een ontwerp voor een M3. De nieuwe Art Car deed vervolgens mee aan de 24 Uur van Le Mans.

BMW is zo vriendelijk geweest om een filmpje te maken van alle Art Cars tot nu toe. Wij laten dat natuurlijk graag aan je zien.

Op Driving Fun kun je een overzicht van alle BMW Art Cars vinden.

Mercedes introduceert een nieuwe motor voor de S 63 AMG. Voor de gelegenheid is er een showcar gemaakt die een eigentijdse interpretatie is van de 300 SEL 6.8 AMG. Eindelijk weer eens een auto met fatsoenlijke sigarettenreclame op de flanken.

De 300 SEL 6.8 AMG werd in 1971 tweede bij de 24 uur van Spa-Francorchamps. In zijn klasse behaalde hij de eerste plaats. Dat zorgde voor de doorbraak van het in 1967 opgerichte AMG. De 428 pk sterke sedan is dus nogal belangrijk in de AMG-geschiedenis. De vandaag gepresenteerde S 63 AMG moet dat ook worden. Niet zozeer de auto zelf, maar wel de nieuwe motor die onder de kap ligt. De biturbo-V8 komt in de komende jaren onder de kap van zo’n beetje alle AMG-modellen.

Opgericht in 1967

AMG werd in 1967 opgericht door Hans Werner Aufrecht en Erhard Melcher. Dat zijn de A en de M uit AMG. De G verwijst naar Aufrechts geboorteplaats Großaspach. De firma richtte zich destijds in het ontwikkelen van racemotoren.

In de loop van de jaren ’70 begint het bedrijf ook met het tunen van straatauto’s. Met succes, want al snel groeit het bedrijf uit zijn jasje. In 1978 verhuist AMG, 40 medewerkers sterk, naar Affalterbach, waar het vandaag de dag nog te vinden is.

Het succes en de omvang van het bedrijf blijven toenemen. In 1985 wordt de 100e werknemer aangenomen. In datzelfde jaar wordt een tweede fabriek geopend. Niet lang daarna keert AMG terug in de racerij. Met succes, want in de loop der jaren weet het bedrijf tot vijf keer toe de titel in het DTM binnen te halen.

Overname door Mercedes

Het succes van AMG is ook Mercedes opgevallen. In de loop van de jaren ’90 neemt het succes nog steeds toe en Mercedes besluit om een aandeel in het bedrijf te nemen. Op 1 januari 1999 krijgt Mercedes een deel van de aandelen in handen. De verkoop van AMG is op dat moment zo’n 5.000 auto’s per jaar. Op 1 januari 2005 komt AMG volledig in handen van Mercedes-Benz. Inmiddels werken er bij de voormalige tuner zo’n 750 mensen.

Mercedes-Benz 300 SEL 6.8 AMG

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Mercedes-Benz S 63 AMG

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

De BMW 323i vind ik al een jaar of dertig mooi. Nog nooit had ik er echter zelf een noemenswaardige afstand mee gereden. Tot ik een dagje met het exemplaar van Marco Hof op pad ging.

BMW introduceerde de 3 Serie in 1975. De reacties waren niet onverdeeld positief. Vergeleken met zijn voorganger, de 02-serie, was de nieuweling zwaarder en minder sportief. Door de oliecrisis had BMW het idee opgevat dat sportieve auto’s minder in trek waren. Het hogere gewicht werd veroorzaakt door de verbeterde veiligheid, met onder meer standaard driepuntsgordels.
In de loop der jaren raakte de oliecrisis weer wat op de achtergrond, maar de vraag naar sportievere versies van de 3 Serie bleef. In 1977, twee jaar na de introductie van de E21, kwam BMW met een antwoord op die vraag. De kleinste BMW werd uitgerust met zescilinders. De 320 en de 323i moesten de klanten die een sportieve auto wilden hebben tevredenstellen.

Dat lukte goed, met name bij de 323i. De dubbele koplampen en de typeaanduiding in de grille maakten dat andere weggebruikers al in hun achteruitkijkspiegel zagen dat er iets bijzonders aankwam. De befaamde cockpit van BMW (het naar de bestuurder gebogen dashboard, voor het eerst toegepast in de E21) hielp natuurlijk ook al mee. Bestuurders van langzamere auto’s konden zien dat ze door een 323i gepasseerd waren door twee uitlaten, één links en één rechts.

Gewild object voor tuners

Daarnaast was de 3 Serie een gewild object voor tuners. Of het nou om een 315 ging of om een 323i, de eigenaren verfraaiden hun auto vaak met allerhande seventies-tuning. Een bumperspoiler aan de voorkant, een zwarte kofferbakspoiler, lichtmetalen wielen, een sportieve pookknop of een opvallende striping op de flanken. Dat geldt echter niet voor het exemplaar dat we vandaag bij ons hebben. Dat exemplaar mist eigenlijk twee essentiële accessoires, namelijk het originele BMW-sportstuur en 15 inch Alpina-velgen. De eerste eigenaar heeft sowieso de (toen al lange) optielijst van BMW links laten liggen. Naast metallic lak zijn er namelijk geen extra’s aanwezig.
Wel heeft de huidige eigenaar, Marco Hof, de auto voorzien van een koplampwisser, breedstralers en een originele Bavaria-radio. Ook is de auto voorzien van 13 inch lichtmetaal.

Van alle kleuren die leverbaar zijn op een E21, koos de eerste eigenaar voor Kastanienrot-metallic. De kans is groot dat hij even bezig was om die kleur uit te zoeken. Voor het modeljaar 1981 had hij namelijk de keus uit 18 verschillende kleuren, waaronder Hennarot, Safaribeige, Kaschmir-metallic, Brasilbraun-metallic en Opalgrun-metallic. Die 18 kleuren waren leverbaar sinds de facelift van september 1979. Voor die facelift was de 3 Serie ook leverbaar in 18 kleuren, die echter voor een groot deel anders waren dan de leverbare kleuren na de facelift. Als je vandaag de dag een E21 3 Serie tegenkomt, kan die auto dus alle kleuren van de regenboog hebben; in totaal leverde BMW meer dan 30 kleuren.
Fotograaf Luuk van Kaathoven kan zich in ieder geval goed vinden in de keus van de eerste eigenaar. De kleur is in ieder geval fotogeniek. Afhankelijk van de lichtval lijkt Kastanienrot nu eens oranje, dan weer bruin en soms ook nog wel rood.

‘Deze auto praat tegen je’

Als we wegrijden in Castricum, vertelt Marco over de koude start van de 323i. ‘Deze auto praat ’s ochtends tegen je, en ik praat met liefde terug,’ aldus Marco. Hij kan het weten, want hij heeft de 323i geruime tijd zelf bereden.
De eerste meters is het even wennen. Wie vaker in een BMW gereden heeft, zal zich redelijk snel thuisvoelen in de 323i. Toch is het even zoeken naar de bediening van de verlichting bijvoorbeeld. Een trekschakelaar kom je vandaag de dag niet zo vaak meer tegen. De verwarring ontstaat echter omdat er twee trekschakelaars naast elkaar zitten, waarvan er een voor de mistlichten blijkt te zijn.
Ook fotograaf Van Kaathoven moet even wennen aan de 323i. Bij de eerste tankstop komt hij pas minuten later uit de auto. ‘Het duurde even voor ik de deur open had.’

Tegen de tijd dat de motor warm is, praat de zes-in-lijn niet meer tegen je. Het gaat dan over in zingen. En dat zingen is nogal uitnodigend, waardoor de auto ondanks het sportonderstel over de weg danst. Hij praat, hij zingt, hij danst: dit is de 323i. De auto die ik al een jaar of 30 mooi vind, blijkt precies te zijn wat ik altijd verwacht heb.

Opgestoken duimen

De 323i valt op in het verkeer, positief en negatief. Je komt opgestoken duimen tegen, maar als we tijdens de fotosessie een paar keer dezelfde weg rijden, kijkt een man met een hond ons ook alle keren misprijzend en met open mond na.

De staat waarin deze 323i verkeert, is iets anders dan we van Marco Hof gewend zijn. De auto’s die hij verkoopt zijn doorgaans in uitstekende staat, waarbij het woord ‘fabrieksnieuw’ met een zekere regelmaat op het puntje van je tong ligt. Dat geldt niet voor de 323i, die toch wel enkele aandachtspuntjes heeft. Die zijn vooral van uiterlijke aard, want technisch is deze E21 er prima aan toe. De volledige onderhoudshistorie is bekend, onlangs is een koprevisie uitgevoerd en de APK is nog geldig tot februari 2011.
Om de auto ook uiterlijk weer perfect te maken, moeten enkele kleine krasjes en deukjes van de afgelopen 29 jaar even worden aangepakt. Ook zijn er een paar beginnende roestplekjes. Niks ernstigs – en de prijs is er ook naar.
Over het algemeen is de kastanjerode 323i in een goede staat. Op het eerste gezicht zou je hem zijn 29 jaar en 169.000 kilometer niet geven.

Prestaties waren indrukwekkend

De prestaties van de 323i waren destijds indrukwekkend. BMW introduceerde de auto in 1977. Toen was men nog onder de indruk van 143 pk en een acceleratie van 0 tot 100 in 9,5 seconden. Tegenwoordig haalt de gemiddelde Astra of Golf dat ook, maar het rijden met de snelste 3 Serie blijft leuk. Wel zou het voor de rust in het interieur misschien verstandig zijn om een exemplaar met de optionele 5-bak te zoeken. Standaard voorzag BMW het topmodel van de 3 Serie namelijk van vier versnellingen.

Overigens is ook met vier versnellingen goed te leven. De zescilinder is altijd bij de les. Het vermogen is steeds voorhanden. Het maximale vermogen wordt weliswaar pas bij 5800 toeren geleverd, maar de motor klimt met enthousiasme naar dat toerental toe.

Het remmen vraagt wel enige aandacht. Hoewel het topmodel als enige van schijven rondom en geventileerde schijven vóór was voorzien, vraagt het pedaal wat meer kracht dan je gewend bent en is de vertraging ook niet direct indrukwekkend. Toch went het snel en doet het geen afbreuk aan het rijden met deze auto.

Hoewel de 323i inmiddels te koop staat, gunnen we Hof van harte dat dit exemplaar nog lang onverkocht zal blijven, zodat hij nog tot in lengte van dagen van de auto kan genieten. Want genieten, dat doe je met een 323i.

Gallery: BMW 323i

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Foto’s: Luuk van Kaathoven

Brochure: BMW 3 Serie E21

Download de brochure van de BMW 3 Serie E21.

Video: introductiefilmpje BMW 3 Serie (1975)

In onze serie Bijzondere 7 Series bij Leitner (zie ook deel 1 en deel 2) laten we je dit keer een paarse 7 Serie zien. De 730i in de kleur 0283 Daytonaviolet werd gebouwd in 1992 en was een van de eerste opdrachten van BMW Individual.

De eerste eigenaar hield kennelijk wel van paars, want ook het interieur is paars. De stoelen zijn met paars leer bekleed, maar ook het dashboard is niet overgeslagen. Een volledig Individual uitgevoerde BMW is geen koopje, en ook aan de rest van de optielijst is te zien dat de eerste eigenaar wel wat geld voor zijn auto uit wilde geven. De auto (met 218 pk sterke V8) is namelijk ook voorzien van dubbel glas, parkeersensoren voor en achter, automatische airco, een schuif-kanteldak en elektrisch verstelbare stoelen.

Wie durft?

Gallery: BMW 730i Individual E32

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Een Alpina kom je niet dagelijks tegen. Ook zie je ze niet op iedere hoek van de straat te koop staan. Dat geldt al helemaal voor de Alpina B7S. Toch is er nu zo’n zeldzame Alpina (op basis van de E12 5 Serie van BMW) te koop.

De auto wordt aangeboden op M5board.com. We citeren de verkoper:

Extremely rare Alpina, car number 59 of 60 produced. Outstanding condition and maintained to the highest standard. Originally a Swiss car where it had 2 owners, the car is now located in Ireland with its 3rd owner. EU VAT has been paid. There is a Full Service history and a large folder full of receipts for work carried out on the Alpina during its careful ownership. There was a new Alpina engine fitted at 89,000km and there has been a further 26,000km added since. Total mileage is 116,000 km. The car was also repainted once. This car is part of a small collection. Very original car with original alloys, deko set, Alpina striped interior, adjustable boost etc. The car is featured in this months Total BMW magazine.

Twee kleine puntjes van aandacht. De auto staat in Ierland. En het tweede? Tja. De vraagprijs is een stevige 25.000 euro.

Gallery: 1982 Alpina B7S Turbo

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Afgelopen weekend vond in het Autotron in Rosmalen het Kever Winterfestijn plaats. Volgens de organisatie is dit ‘het grootste luchtgekoelde indoor-evenement van de Benelux’. Het evenement werd voor de 18e keer georganiseerd. Martijn van Well ging naar Rosmalen en maakte foto’s.

Op dit Winterfestijn zijn allerlei bedrijven te vinden, waaronder bekende specialisten als VW Classics, Kever Centrum Midden-Nederland, Kieft en Klok, Kaag Kevers en VW Bus Brothers. Daarnaast zijn ook allerlei clubs en verenigingen te vinden op het Winterfestijn, waaronder de Kever Club Nederland, de Buggy Club, de 411/412 Club en de Karmann Ghia Club.

Gallery: Volkswagen Kever Winterfestijn 2010

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

12►

Foto’s: Martijn van Well

Mercedes geldt als de uitvinder van de auto. Die allereerste auto had geen dak. Je zou dus kunnen zeggen dat de auto in het algemeen en een Mercedes in het bijzonder bedoeld zijn om dakloos door het leven te gaan. Nu Mercedes deze week de eerste foto’s van de nieuwe E-Klasse Cabriolet heeft verspreid, kijken we naar de cabrio’s van Mercedes.

De eerste jaren na de uitvinding van de auto, was het heel gewoon om geen dak te hebben. Vanaf de jaren ’20 werden er cabriolets geproduceerd zoals we die nu kennen. Sinds die tijd heeft Mercedes vrijwel onafgebroken een of meer cabriolets in het programma gehad. Daarnaast werden ook roadsters aangeboden.

Vandaag kijken we terug op de open auto’s van Mercedes-Benz.

Gallery: Mercedes-Benz cabriolets door de jaren heen

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►

Gallery: Mercedes-Benz E-Klasse Cabriolet 2010

BMW heeft de Concept ActiveE gepresenteerd, een elektrische variant van de 1 Serie Coupé. Een revolutie in München? Nou, eigenlijk niet. BMW experimenteert al jaren met elektrische auto’s, die vervolgens rechtstreeks het museum in rijden.

Van de 02-serie bestond al een elektrische versie. Voor de Olympische Spelen van 1972 bouwde BMW een aantal 1602′s om tot elektrowaggie. Ook met de 3 Serie werd heftig geëxperimenteerd. Zowel van de tweede 3 Serie (E30) als van de derde (E36) werd een elektrische variant gemaakt.

In 1991 pakte BMW de zaken rigoureuzer aan. Er werd toen een volledig nieuwe auto bedacht die elektrisch zou moeten zijn: de E1. De auto was bestemd voor vier personen en gebouwd uit lichtgewicht materialen. Van deze E1 is later ook nog een hybride-versie gebouwd. 

De laatste tijd heeft BMW ook weer een aantal elektrische concepts laten zien. Naast de nu onthulde Concept ActiveE heeft BMW ook een elektrische Mini gemaakt. Ook de geflopte C1, een overdekte motorfiets, werd omgebouwd tot stopcontactstrijder. Het gerucht gaat dat binnen nu en een jaar zelfs een elektrische Rolls-Royce zal worden onthuld.

Gallery: eBMW’s door de jaren heen

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Gallery: BMW Concept ActiveE

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

123►

Eind 1984 introduceerde Mercedes de W124-serie. De Mittelklasse van Mercedes-Benz werd in één klap lichtjaren moderner. De conservatieve W123 werd opgevolgd door een auto die volgens velen een van de beste auto’s óóit is. We haalden er een op om te kijken of dat echt zo is.

Er zijn mensen die zweren bij Mercedes. Er zijn ook mensen die het bouwvakkersauto’s vinden. Onze liefde voor Mercedes heeft nooit erg diep gezeten. De W124 kenden we alleen van horen zeggen en wat taxi-ritten.

In de straten van Marrakesh en Tirana kun je echter zien dat oude Mercedessen voor de eeuwigheid gebouwd zijn. Zonder noemenswaardig onderhoud rijden ze soms al decennialang over de slechte wegen.

Ultieme taxi

De W124 werd geïntroduceerd in november 1984. De auto waar wij mee rijden, kwam pas later op de markt. Na de normale versies bracht Mercedes in 1990 de imagomaker van deze serie op de markt. Het altijd zo degelijke Mercedes lepelde de motor van de 500 SL in een middenklasse-sedan. De ultieme taxi was geboren: de Mercedes-Benz 500 E.

De sedan was nooit bedoeld om met een V8 te worden uitgerust. Daarom moest Mercedes enkele kunstgrepen toepassen. Dat namen de Duitsers voor lief: het sportieve imago moest worden opgevijzeld en daar was deze auto noodzakelijk voor, zo vond men in Stuttgart.

En die kunstgrepen waren ook geen al te groot bezwaar. De 500 E zou immers in een kleine serie gebouwd worden bij Porsche. Niet alleen omdat ze daar gewend waren aan kleine oplages, maar ook om het sportieve image van de 500 E nog eens te onderstrepen.

De 500 E kon zich op papier uitstekend meten met de concurrentie. De belangrijkste concurrent kwam uit München: de BMW M5. De M5 had een vermogen van 315 pk, de 500 E leverde 326 pk.

Net als zijn concurrent was de 500 E een rijdend understatement. De sportieve Mercedes had het uiterlijk van een taxi, maar de prestaties van een sportauto.

Wereld van verschil met BMW M5

De 500 E die je op de foto’s ziet, is afkomstig van Marco Hof Sportscars in Castricum. De auto werd in 1992 in Duitsland geleverd en heeft als we hem ophalen bij Marco nog net geen 40.000 kilometer op de teller staan. Hoewel Marco youngtimers in alle soorten en maten heeft, is de 500 E zijn favoriet én geldt hij als de specialist van Nederland op het gebied van de 500 E. Je zou het al kunnen denken door het adres van zijn website: 500e.nl.

De eerste eigenaar had een beetje pech met deze auto: tijdens zijn vakantie in 1995 werd de auto gestolen. Tien jaar later werd hij teruggevonden bij het oprollen van een drugsbende, met een kilometerstand die nauwelijks hoger was dan in 1995. De auto werd vervolgens door een liefhebber gekocht, die er ook maar weinig mee reed.

De auto ziet er uit zoals je zou verwachten bij een auto met deze kilometerstand.. Twee kleine krasjes worden binnenkort weggewerkt, waarna de auto weer helemaal perfect is.

Het rijden met de concurrerende BMW M5 uit deze tijd viel eerder dit jaar licht tegen. Hoewel de wegligging en balans van de auto uitstekend waren, was de auto niet zo gretig als we gehoopt hadden. De prestaties waren er wel, maar slechts met frisse tegenzin.

Een wereld van verschil met de 500 E, blijkt nu. De V8 klinkt al bij het starten goed. De auto is stil, maar binnen de kortste keren zit je op verboden snelheden. Wanneer je de automatische versnellingsbak in de sportstand zet, wordt de gretigheid er niet minder op. In vergelijking met de M5 vallen de trekkracht en souplesse van de motor direct op.

Ondanks zijn prestaties is de 500 E geen sportwagen. De motor is geplaatst in een comfortabele sedan. Bovendien is de 500 E alleen geleverd met automatische transmissie. Geeft niet: een grote sedan met een gewicht van 1.800 kilo of meer ís immers ook geen sportwagen.

Geen typische Mercedes

Toch is een 500 E geen typische Mercedes. Je verwacht dat hij groot, lomp en log zal zijn, met een indirecte besturing en een suf motorkarakter. Dat blijkt niet zo te zijn. In vergelijking met de al eerder genoemde M5 is de 500 E gretiger en voelt hij bovendien wat lichtvoetiger aan. De besturing is niet indirecter dan bij de BMW. Na zoveel jaren valt wel op dat de afwerking lichtjaren beter is dan die van de M5. De auto geeft je het idee dat hij er nog is als jij er al lang niet meer bent: gebouwd voor de eeuwigheid. Als je een W124 koopt, hoef je nooit meer een andere auto te kopen. Tenminste, zo voelt alles aan.

Zouden we een keus moeten maken tussen de BMW en de Mercedes, dan kozen we de Mercedes. Hij heeft veel eigenschappen die je eigenlijk van de M5 zou verwachten. De 500 E blijkt de perfecte BMW te zijn.

Gallery: Mercedes-Benz 500 E (W124)

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Foto’s Luuk van Kaathoven
Met dank aan Marco Hof Sportscars