Ben je een verwend nest als je ‘s morgens zuchtend de sleutel weer in het contact van je BMW E32 steekt? Ik weet het niet. Ik was al nooit het type dat tien jaar in een auto reed, maar de laatste tijd begint het na drie maanden al te kriebelen. Niets is goed; of er nu een 750iL op de stoep staat of een Mercedes E 420, een Porsche 911 of een Golf VR6: na drie maanden ben ik ‘m zat en moet er weer wat anders komen.

Waar ligt dat nou aan? Ben ik gewoon een rupsje Nooitgenoeg? Komt het door het verschrikkelijk grote aanbod youngtimers in Nederland? Of is het omdat je betrekkelijk weinig afschrijft en iedere wisseling van de wacht niet wordt afgestraft met een financiele aderlating waar een bijstandsmoeder met vier schoolgaande kinderen tien maanden van rond zou kunnen komen? Ik weet het niet.

Upgraden: was ik een rupsje Nooitgenoeg dan ging ik voor méér. Van een zes- naar een achtpitter, van een 530 naar een M5, of van een E 420 naar een 500 E. Dat is niet het geval. Ik wissel af en soms staat er een gezellige diesel op de stoep, dan weer een 911, terug naar een 300 CE en zo gaat dat maar door. Die reden kunnen we dus gevoeglijk elimineren.

Het verschrikkelijk grote aanbod is ook de reden niet; ik shop doorgaans bij twee, maximaal drie specialisten die de koffie alvast opwarmen als mijn nummer in hun GSM verschijnt. Ik beperk me doorgaans ook tot Duitse auto’s, dus de Italianen en Fransen van deze aarde bekijk ik niet eens. Nee, zo breed is mijn horizon niet, qua youngtimers.

Foto Martijn van Well

De afschrijving dan? Het gaat met minimale bedragen, maar bij vier tot vijf wissels per jaar zit ik toch wel op de afschrijving van een nieuwe C-Klasse. Dat doe ik mezelf aan, ik geef het toe. Maar het weerhoud me er niet van om steeds maar weer de gang te maken naar de specialisten, waarvan er inmiddels enkelen tot mijn vriendekring zijn gaan behoren. Da’s dus eerder een reden om niet te wisselen.

Wat heb ik al gedaan om genezing te bevorderen? Nou, regelmatig toegeven aan mijn gevoelens. Dat resulteerde in een soms wrang gevoel, als ik de auto in kwestie had ingeruild ‘maar er nog niet klaar mee was’. Kent u dat, het begrip ‘nog niet klaar zijn met een auto’? Dat is gewoon ordinaire spijt. Daar heb ik het volgende op gevonden: niet inruilen, maar er bij houden. Dan kan een regelmatige afwisseling tweeledig werken: de oude voelt weer als vertrouwd en de sleur sluipt wat minder snel in de nieuwe. Win-win, hoor ik u zeggen, maar op het moment dat er vijf exemplaren voor de deur stonden realiseerde ik mij dat mijn remedie zijn doel compleet voorbij was geschoten.

Laten we het dus maar ‘youngtimermoeheid’ noemen. Een soort burn-out op youngtimergebied. Been there, done that. Maar dan in uiterst brede zin. Als er iemand onder u is die genezing kan bewerkstelligen, of die zichzelf in dit verhaal herkent: youngtimerblog.nl geeft u hieronder de kans om, desnoods anoniem, uw hart uit te storten. Geneer u niet; dat heb ik immers ook niet gedaan.

Gallery: Scenes from a junkyard

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Bij het youngtimer-gevoel hoort ook tuning. Je kunt er van denken wat je wilt, maar zoals men tegenwoordig de Celica’s en de Civic’s uitrust met allerhande, duizenden Euro’s kostende ‘NFS-Tupperware’ zo kenden wij in het midden van de jaren zeventig ook een eigen opvatting over het begrip tuning of pimpen al heette dat toen nog niet zo. Volgens mij had het zelfs niet eens een naam.

Halve bumpers en Hella’s

Schets jezelf eerst eens een beeld; neem 1976. Op iedere straathoek van je met Marhall-hulp uit de grond gestampte nieuwbouwwijk stonden ze: de kanonnen van weleer. De Simca 1000 Rally II, de Ford Escort Mark I en dan het liefst in Mexico- of RS2000-uitvoering. De Capri 2600RS en de Taunus 2300 GXL. Het was zaak de mindere goden ook zo uit te dossen, dus kreeg een standaard Escort 1100 een zwarte plaat tussen de achterlichten, halve bumpertjes voor en een batterij Hella’s. Hella’s waren de spoilers van de Seventies; pas halverwege de jaren tachtig kwam ene Richard Grant met zijdeglans zwarte aftermarket spoilers en tot die tijd moesten we het dus doen met twee setjes Hella’s, en dan het liefst gepositioneerd zoals op onderstaande foto:

Groene strook

Je ziet dat deze Escort (van het zojuist geïntroduceerde Mark II-type) ook gesierd is met een ander tuningfenomeen uit deze periode: de groene strook. De firma Pick-Up© leverde plakstickers in alle kleuren en maten (wie kent het nog?) zodat je merk en type auto keurig op de strook kon aanbrengen. De strook zélf ging er met zeepsop heel handig op, zonder bubbels. Racy groen of sjiek blauw; je kon kiezen.

Zwiep-antenne

Het geheel maakte je écht af met een zwiep-antenne van een meter of twee, te plaatsen op je voorspatbord en vast te zetten met een sierlijke boog ergens halverwege je ramen aan het dakgootje. Je was helemaal the shizzle met zo’n zwieper op je GXL met zwart vinyl dak.

Houten middenconsole met speaker

Binnenin veranderde er bijna niets. Toegevoegd werden een houten middenconsole, speciaal op maat gemaakt voor jouw type auto met een speakertje er in waar je de Blaupunkt op kon aansluiten. Bij de bijrijder hing de 8-Track immers al te bungelen want zonder ABBA, The Rubettes of Roxy Music kon er niet geshowd worden.

Rostyles, Minilites of toch sierringen?

Velgen? Bij voorkeur de stalen dertienduims Rostyles, Minilites, kroonkurken of Ghia’s van de topmodellen, maar als Bruin dat niet trok werkte een setje sierringen in chroom ook uitstekend. Ter contrastering werden de ordinaire stalen velgen dan zwart gespoten om de auto een ruige look mee te geven.

Je ziet: tuning hoeft geen bakken met geld te kosten. Voor enkele tientjes waren wij destijds helemaal de man in het dorp… Guldens dan wel!

Tekst Chris de Raaf

Je kent ze wel. Gecultiveerd nagelende oldskool diesels uit de jaren negentig. Met de grootste moeite perst zo’n blok er 72 PK uit maar stukgaan is er niet bij. Af en toe een klepstoter, zo nu en dan een plasje olie, maar verder zal je niks gebeuren. Op alle fronten overigens: als je gasgeeft bij het stoplicht, als je ‘m weer inruilt, als je de fabrieksopties zoekt: er zal niets of nauwelijks iets gebeuren.

Dat is tegelijk zijn charme. Zou Mercedes-Benz besluiten om anno 2009 zo’n blok in de W212 te hangen dan werd het een bestseller. Taxibedrijven en aannemers stonden in de rij om een vloot basics te bestellen. Het kost niks, het verbruikt niks, kortom: de ideale bedrijfswagen. Hoe rij je daar een half miljoen kilometers mee?

Nou, da’s simpel: met héél veel geduld. De waarde 0-100 meet je het best met een kalender in plaats van een stopwatch. Val je stil tussen Namen en Luxemburg dan rij je de rest van het traject maximaal in twee omdat de zwaartekracht je tegenwerkt.

Wat is dan de charme van zo’n auto? Hij onthaast je. Zelfs de meest bevlogen verkeersdelinquent komt geheel tot rust in een 200 Diesel. De wildst stuiterende ADHD-bom gooit subiet zijn Ritalin uit het raam na een dagje dieselen. De eerlijkheid van de motor brengt het beste in je boven: zo is een diesel ooit bedoeld. Rust. Sereniteit.

Toch zijn er uitzonderingen. Zet zo’n ding in als taxi en de wisseldienst-draaiende broodrijders weten er in amper twee jaar tijd een half miljoen mee te draaien. Daar heb je dan inderdaad die wisseldiensten ook wel voor nodig want dat red je niet in acht CAO-uurtjes. Nee, je moet bij wijze van spreken het stuur rijdend overgeven aan je opvolger en het gaspedaal laten vervangen door een ‘aan-uit’ schakelaar. Valt zo’n auto eens stil door ziekte of een snipperdag dan is de auto omgeven met een geur van verbrande remvoeringen, zwaar gecomprimeerde hydrauliek-olie en afgewerkte halfsyntheet . En nog gaan ze niet stuk. Wie riep er ook alweer dat common rail vooruitgang was? Die heeft gewoon het niet begrepen.

Tekst Chris de Raaf